Kao u kakvoj američkoj biografiji holivudskih zvezda, Osman Hadžić, pripadnik mlade generacije folk interpretatora, rođen je kao prvo od sedmoro dece, u bajkovitoj zapadnobosanskoj čaršiji, u Cazinu. U pronalaženju svoje vlastitosti i osebujnosti, u traganju za unutrašnjim iskonskim talentima, okušao se radeći u železari, pa kao fizički radnik na građevini, trgovac. U međuvremenu završava Srednju elektrotehničku školu. Mislio je kako je važan i papir o obrazovanju. “Pevačima i fakultet može dobro doći, ali nije neophodan”, reći će u jednom od svojih brojnih intervjua.
No, ljubav prema pesmi, koju je nasledio genetski, od oca i majke, ne prestaje da intrigira dušu cazinskog srednjoškolca. Sanjajući nastupe pred velikim auditorijumom, slušajuci Radio Cazin, zaljubljujuci se, kako to već biva u srednjoškolskom razdoblju, u osami čita dela Meše Selimovica, preferirajuci “Derviš i smrt” i “Tvrđavu”, “jer su otkrivali unutrašnju dušu Bosne i bosanskih naravi na način kakav u svakodnevnom životu ne prepoznajemo na prvi pogled”. A sklonost ka avanturama i putovanjima, želji pojedinca da traga za nepoznatim, pronalazi u dijapazonu literature kakvu je pisao Ernest Hemingvej.
Nastupajući širom Evrope, niti jedan koncert ne izdvaja posebno. Jer svaki kontakt s publikom drži jednako vrednim i važnim. Voli novu publiku, a pri tom zadržati onu koja ga poznaje. “Najveća radost je kada publika peva kao dobro uvežban hor, koja zna moje pesme naizust”. Kada govori o uzorima, Osman Hadžić ističe rahmetli dedu. Sa radošću se sjeća učitelja Beće koji je ostavio je neizbrisiv trag u njegovom životu. “Zvali smo ga Legenda”.
Da nije pevač opet bi bio pevač. Nedosanjani san, davno, bio je zaigrati u fudbalskom meču na Koševu, Marakani, Maksimiru… A danas bi to samo i jedino bio muzički nastup pred prepunim gledalištem spomenutih stadiona. Voli slušati sve vrste muzike, Jer muziku ne deli po žanrovima, nego na kvalitetnu i nekvalitetnu zbog toga i neguje vlastiti stil koji koketira sa ostalim muzičkim pravcima. Sve koncerte smatra podednako značajnim za karijeru u celini. Niti jedan ne bi izdvojio. Kad je reč o prijemu publike, u
poslednje vrijeme gde god se pojavi jednako ga vole. Spotove kojima prezentira svoje pjesme prave ljudi od zanata. “Ne miješam im se u posao”. Spot za svoju pesmu “Prezime” smatra najbolje urađenim do sada.
Smatra da bi se i specifična folk osećajnost mogla uvrstiti u takmičenje za predstavnika BiH za Pjesmu Evrovizije. “Rado bih nastupio na takmičenju za Eurosong”, na karijeru je presudno uticala sudbina: u pravo vreme na pravom mestu. Marketing je veoma važan za uspeh na estradnoj sceni.
Ističu se tri perioda prisustva na muzičkoj sceni, koja su oličena u 2 LP ploče i 5 CD nosača zvuka. Prvo razdoblje, koje sada spada u neku vrstu nostalgije, kada su nosači zvuka bili od vinila na 33 obrtaja. To je vreme intenzivne saradnje sa Ibrom Mangafićem, Mićom Nikolićem i Pericom Simonovićem. Ostaće iz te faze zapamćeni hitovi “Lažu oči zelene” i “Nikad više Snježana”.
Sledi razdoblje CD produkcije. Prvo, u producentskoj i izdavačkoj kući Halix. Pesma za prestiž na prenapučenoj muzičkoj sceni, u saradnji sa Halidom Muslimovićem, “Za njom plaču crne oči”. Važna je bila i saradnja sa Droga Bandom i Šekijem Kardumovićem. Sledi jedna faza u kojoj se muzički ukusi folka i popa preplicu i nadopunjuju, splet stvaralačkih okolnosti doveo je do toga da sretne autorske posebnosti, muzičare, tekstopisce i aranžere kakvi su Hari Varešanović, Dino Merlin, Fahrudin Pecikoza, maestro na klavijaturama Hamić, pa Sule, Omer Raković, Milić Vukašinović i Suada Demirović. Kao produkt te saradnje nastala su 3 CD-a. I poslednja faza, koja teče od 2002. godine, kada intenzivno sarađuje sa krugom beogradskih autora i muzičara, poput Dragana Taškovica, Pere Stokanovica, Dragana Brajovića.
