Tačno je da bismo, kao roditelji, učinili sve da utešimo bebu koja plače.
Istraživači iz Vurzburga u Nemačkoj rade upravo suprotno: prate zvuk beba koje plaču iz različitih zemalja da bi čuli nijanse i dokazali da bebe zapravo plaču na različitim jezicima, kaže dr. Kathleen Wermk, biolog i medicinski antropolog, i njen tim istraživača iz Centra za predgovor i poremećaje u razvoju na Univerzitetu Vurzburg.
I šta su saznali? Da bebin plač zapravo odražava ritam i melodiju govora koji se čuje u materici. Na primer, nemačke bebe više plaču proizvodeći vriskove koji prelaze iz višeg u niži ton – koji oponaša intonaciju nemačkog jezika – dok francuske bebe ponavljaju sve veću intonaciju karakterističnu za francuski jezik. To nije sve: New York Times izjavljuje da je dr. Kathleen proširivši svoje istraživanje, otkrila da novorođenčad koja su u materici bila izložena različitim jezicima imaju složenije melodije plakanja. A švedske bebe (čiji maternji jezik ima nešto što se naziva visokm naglasak) još jače plaču.
Zaključak: na novorođenčad – čak i u maternici – snažno utiču intonacija i govor majke. Već u trećem tromesečju embrion može otkriti ritam i melodično fraziranje koje govori mama, zahvaljujući protoku zvuka (tj. šta god kažete oko svog trbuha).
Ti se obrasci otkrivaju u prvom zvuku koji izdaju: njihovom kriku.
